விநாயகர்

புராணங்களின்படி, பார்வதி தேவி தன் உடலில் பூசிய நறுமணக் கலவையால் ஒரு சிறுவனை உருவாக்கி, வாயிலைக் காக்கச் சொன்னாள். சிவன் திரும்பி வந்தபோது அந்தச் சிறுவன் அவரை அறியாமல் உள்ளே விட மறுத்தான். போர் மூண்டது; சிவன் சிறுவனின் தலையைக் கொய்தார். பார்வதியின் துயரைக் கண்ட சிவன் யானைத் தலையைப் பொருத்தி அவனுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுத்தார். தன் கணங்களின் தலைவனாக, கணபதியாக ஆக்கி, எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் முன் அவருக்கே முதல் வழிபாடு என்று வரம் தந்தார்.

அவரது வடிவத்தின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் பக்தர்கள் பொருள் சொல்கிறார்கள். பெரிய தலை அறிவையும், பெரிய காதுகள் கவனமாகக் கேட்பதையும் குறிக்கின்றன. துதிக்கை வளைந்திருப்பதால் அவரை வக்ரதுண்டர் என்கிறார்கள். ஒற்றைத் தந்தம் இருப்பதால் ஏகதந்தர். வியாசர் சொல்லச் சொல்ல மகாபாரதம் எழுதத் தன் தந்தத்தையே ஒடித்தார் என்பது மரபு. அவரது வாகனம் சிறிய மூஞ்சூறு.

ஆகவேதான் பூஜை, திருமணம், புதுமனை புகுவிழா, புதிய தொழில் எதுவானாலும் "ஸ்ரீ கணேசாய நம:", "வக்ரதுண்ட மகாகாய" ஸ்லோகத்துடன் தொடங்குகிறார்கள். மோதகம், கொழுக்கட்டை, லட்டு, சிவப்பு மலர்கள், அருகம்புல் ஆகியவற்றைப் பெரும்பாலும் இருபத்தொன்று எண்ணிக்கையில் படைக்கிறார்கள்.

ஆவணி மாத விநாயகர் சதுர்த்தி அவரது பெருவிழா. குடும்பங்கள் களிமண் பிள்ளையாரை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து, கொழுக்கட்டை படைத்து வழிபடுகிறார்கள். சில நாட்களுக்குப் பின் நீர்நிலைகளில் கரைக்கிறார்கள். வெளிநாடுகளில் பல குடும்பங்கள் வீட்டிலேயே ஒரு வாளித் தண்ணீரில் கரைக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் தெருவோர அரசமரத்தடியிலும் பிள்ளையார் வீற்றிருக்கிறார்.